Beschilderingen

Het valt me op dat bushokjes er zo gezellig uitzien! Als je dan toch moet wachten dan heb je iets om naar te kijken!

De moestuin

Na een beroerde start hebben we dan toch geregeld kunnen oogsten. Het duurde erg lang voordat het zaad uit kwam. De zon scheen wel maar verwarmde de aarde niet. Mijn courgette plant was 6 meter verderop belandt, gewoon door de wind verwijdert! Tranen drogen en weer nieuwe neergezet. Het resultaat is er ook naar, we hebben er al 5 opgegeten en er zitten er nog 3 aan! Verder zijn de rode uien, de wortelen, de knoflook en de tomaatjes een groot succes. Over de bonen, de sla en de spinazie heb ik het even niet..........

Man of the match!

Thijs is afgelopen zaterdag uitgeroepen tot " man of the match" door zijn cricketteam. Hij had in de wedstrijd "12 runs" op "2 overs"  en "not out". Vervolgens nog "2 wickets" en een "catch". Een super wedstrijd. Het vervelende is dat ik er niks van gezien heb want ik was bij Jilles z'n wedstrijd aan het kijken. Jammer maar dat moet hij nog maar een keer doen.
Als "man of the match" mag je voor 8 dagen gratis een dvd huren bij United Video. Het is echt geweldig. Als je wil weten wat " overs" en " wickets" zijn dan moet je hem maar een mailtje sturen over 8 dagen want dan is de dvd weer ingeleverd.

Groeten

Herman

Herfst onderweg

Thijs viert z'n verjaardag voor het eerst in de herfst. (hij vraagt of jullie allemaal komen?) Het is nog steeds aardig goed weer alhoewel het net als in Nederland in het vrije weekend regent en gedurende de werkweek mooi weer is. Toch kunnen we nog wel buiten zitten. Wellicht een BBQ met Thijs z'n verjaardag.

heerlijk in het avondzon

Ondertussen bereiken ons berichten dat we wat lui worden met bloggen. Dat is waar, er wordt minder geblogd maar het gaat nog steeds goed!

Bij Saunders Engineering komt gelukkig meer werk binnen en het lijkt op een definitief herstel. Supermarkten die uitbreiden, een uitbreiding bij het vliegveld en werkzaamheden aan de havenkant, allemaal projecten die de afgelopen drie jaar in de vrieskast zaten of naar concurrenten gingen. Momenteel doen we een groot project bij de universiteit en hier ben ik druk mee bezig. Na de bouwvak in Januari zijn we begonnen met 23 man en inmiddels zitten we weer met 30 personeelsleden. We hebben echter werk voor 35 man! De bouw in Otago is de afgelopen jaren met 1/3 gekrompen als je naar bouwvergunningen kijkt. We hebben ook niet veel nodig als de opdrachten die er zijn ook maar door ons gescoord kunnen worden. Doordat de rebuild in CHCH op gang komt lukt dit ons beter, de concurrentie blijft weg. (weetje; otago 32.000 vierkante km, 210.000 bewoners, Nederland 41.000 vierkante km, miljoenen inwoners)

De jongens doen ontzettend hun best op school en voelen zich op hun gemak. Thijs heeft een leesbril, dezelfde kleur als z'n beugel en omdat hij veel lacht lijkt het net alsof het bij elkaar hoort. Jilles begint steeds vaker in het Engels te antwoorden als ik vraag hoe het op school was en beide jongens hebben vriendjes over de vloer gehad om mee te spelen. De voertaal is dan Engels. Dat gaat prima. Marcella is vrijwilliger bij een Fair die door Jilles z'n school wordt georganiseerd. In het kort komt het er op neer dat alles wat je in Nederland met Koninginnedag op de vrijmarkt probeert te verkopen, nu naar school brengt waar het verzameld wordt in een container om tijdens een fair allemaal weer te verkopen. Er wordt op zo'n dag voor duizenden dollars geld opgehaald. Hier wordt lesmateriaal van gekocht, zoals Ipads. Lekker, want Jilles wil nu ook voor thuis een Ipad hebben. Straks moet ik daar nog voor overwerken.....
Groeten

Herman

Onze hond

Jawel, het is gebeurt de familie Hoedemaker heeft een hond!

                   
Het is een vrouwtje van 18 maanden oud. Nog niet gesteriliseerd maar wel bekend met de basiscommando's en is zindelijk. Ze is een kruising tussen een border collie en een ?. Haar naar is Tui. Je spreekt het uit als tuwie. Een Tui is een soort kraai met 2 witte "balletjes"onder zijn kin. Tevens is het hier een biermerk.
De eigenaresse van Tui kan niet meer met haar wandelen door rugletsel. Nu is ze bij ons en kijken we het even aan of het ons en haar past. Het is een enthousiast beestje dat graag alles in de gaten houdt en verzot is op spelen
met een bal of een goede stok.

                                           

Mijn eerste tramp



Afgelopen weekend ben ik voor het eerst wezen trampen. In het woordenboek word tramp vertaald als  stampen, sjouwen, rondzwerven, zware tred, voetreis, zwerftocht, vagebond, zwerver en landloper.



bepakt en happy

Je stampt om het zand uit de groeven van je schoenen te krijgen om grip op de stenen te houden. Je sjouwt met een rugzak vol met benodigdheden. Je zwerft wat rond om goed een beek over te steken zonder nat te worden. Je bent een vagebond en zwerver omdat je in een eigen tempo met al je eigen gedachten loopt. Je gaat er uitzien als een landloper omdat de interesse om schoon en droog te blijven je echt niet meer bezig houdt. Je wilt alleen maar aankomen! Een echte voetreis met wel degelijk een zware tred. Na het nodige georganiseer zijn we dan op vrijdagochtend vertrokken om op dinsdagmiddag terug te komen.

de 1 persoons brug

Mijn reisgezelschap dat elk jaar een tramp maakt bestaat uit Tania, Joy, Judith en mijzelf. Judith en haar man hebben een tweede huis in Alexandra en daar hebben we van vrijdag op zaterdag geslapen. Het ligt in Central Otago en is beduidend warmer. Onderweg hebben we de nodige stops gemaakt. Zaterdagochtend zijn we vroeg vertrokken naar Fox Glacier Township. Daar verbleven we in een cabin op een holiday park. Zondagmorgen om 7:15 uur werden we opgehaald door Liz, zij reed ons naar het begin van de track. En om 7:45u begon onze tocht. In onze rugzak hadden we een slaapzak, handschoenen, muts, jas, lunch, dinner, ontbijt, lunch, water, pleisters, paracetamol, bikini, handdoek, schoon ondergoed. Voor de volgende 8 uren waren we gefocust op kunststof, oranje driehoeken die het pad aangaf. De Copland track tot Welcome Flat Hut is 17 km en duurt ongeveer 7 uur. Vanaf deze hut kan je nog 3 uur verder lopen naar een andere hut maar wij hebben dit niet gedaan. Het pad gaat over houtsnippers, beekjes, rivieren door middel van hangbruggen voor 1 persoon, stenen, rotsen, boomstronken.

 Bij Welcome flat Hut is een warm waterbron wat erg prettig was!
 In het begin van de track werd er gepraat en gelachen, later werd het stiller en stiller en de afstanden tussen ons wat groter. Daar liep ik in een prachtige natuur, zwetend want het was warm, met allerlei emoties en gedachten. Bijna meditatief. Goed gegeten en geslapen en weer vroeg terug vertrokken. De terugweg ging sneller, het was koeler. Om 14:00u zou Liz ons weer ophalen en wat fijn om haar te zien. Nog een keer draaide we ons om zodat we de oranje driehoekjes zagen. Achter die twee driehoekjes begint een hele andere wereld. Langzaam kwamen we weer terug in de beschaving.





Weekend Christchurch

We konden twee nachten blijven slapen bij onze vriendin Claire en haar twee zonen. Claire is weer terug verhuisd naar Christchurch vanuit Dunedin. Ze kon niet alles meenemen en heeft het een en ander in onze garage achtergelaten. En we wilden zien met eigen ogen wat een aardbeving kan aanrichten en misschien wel een ervaren. Dus het werd een weekendje weg naar earthquake city! We zijn om 16:30u gaan rijden en zijn er om 21:30u aangekomen. De stemming zat er goed in en in het schemerlicht arriveerden we in CHch. De stad is drie keer groter dan Dunedin dus we waren er nog niet. Hoe meer we naar de wijk Sumner reden hoe meer schade we zagen. Hout waar ramen horen te zitten, grote scheuren in muren, hekken met daarachter een berg beton. We vervolgden de weg welke al hobbeliger werd. Ook stonden er zeecontainers gestapeld om eventuele vallende rotsen op te vangen. Het werd indrukwekkend stil in de auto.... Claire stond ons met een groot welkom op te wachten. Haar zonen waren nog bij hun vader. Gezellig babbelen op de bank, de jongens aan het spelen. Toen was er een aardbeving, een 4.0. De bank schudde en het hele huis ging heen en weer voor een paar seconden... Het is met niets te vergelijken en moeilijk te omschrijven. Thijs en Jilles hadden een zenuwachtige lach op hun gezicht. Oké leuk maar zo is genoeg. Dus wat moeten we doen, als we kunnen onder een tafel gaan zitten en wachten tot het over is.

En dan nu naar bed. Jilles vroeg nog even hoe het moest als er een "erge" was omdat hij s'nachts slaapt. Met de belofte dat ik hem dan wakker zou maken is hij als een roosje gaan slapen. De volgende twee dagen hebben we nog wat lichte naschokken gevoeld. Bij daglicht zie je de schade pas goed. Sumner is een mooie en gezellige wijk met een vlak deel en een heuvel deel waar heel veel huizen rood gestickerd zijn. Dit houdt in onbewoonbaar en word dus gesloopt. Er zijn gewoon hele stukken rots/heuvel naar beneden gegleden. Op de rand staat dan een huis met 3 muren en door de wind wapperende gordijnen. De weg is een en al hobbel en sommige stukken zijn afgesloten. Her en der is al het een en ander gesloopt. Het geeft een raar gevoel. Triest eigenlijk omdat het ook prachtige huizen zijn met mooie ornamenten. Het erge is vooral dat het een langdurig proces is. Voor veel mensen is er nog onduidelijkheid over hun huis en grond. Zoals het koophuis van Claire. Haar huis heeft alleen cosmetische schade dus groen gestickerd maar de grond is wit gestickerd. Dit houd in dat men niet weet wat te doen..... De cosmetische schade is dat de ramen gesprongen zijn en er houten platen in zitten, aluminium kozijnen die bol staan of gescheurd zijn, keukenkasten die van de muur getrild zijn, scheuren in muren.Psychisch en financieel raken de mensen gestrest en dan houden de naschokken ook nog niet op. De teller staat inmiddels op 9000. Er is een website waar de schokken op bijgehouden worden www.christchurchquakemap.co.nz Kortom vrij uitzichtloos, tijdrovend en een financiële aderlating.... Er wordt gerepareerd, het riool is weer in gebruik, de portocabins zijn net uit het straat beeld verdwenen, en zwemmen in zee nog maar even niet. Een stukje verderop maar waar geen riool problemen zijn. Veel mensen zijn weg gegaan naar onder andere Australië. Sommige mensen hadden hun huisraad in een container op de Rena.... Andere mensen hebben zich herplaatst in het land. Toch is er een harde kern die blijft en wil gaan opbouwen. Het is prettig dat wij gewoon naar huis kunnen gaan en verder kunnen met de waan van de dag.